Eerst het slechte nieuws: In februari is Mattheus bij ons ingetrokken. Nee, dat is niet het slechte nieuws. 馃槣 Sinds half februari ging mijn schoonvader het ziekenhuis in vanwege een longontsteking met vocht achter zijn longen. Hij werd na een korte periode ontslagen, en opnieuw opgenomen. Uiteindelijk is hij sinds februari 5 keer opgenomen geweest in het ziekenhuis. Elke keer na een paar dagen ontslag uit het ziekenhuis. Erg intensief en zorgelijk. Hij ontwikkelde in deze tijd bloedvergiftiging door de longontsteking. Hij had ook een ziekte in zijn beenmerg, reuma en had een pacemaker. Dus zijn gezondheid was al niet heel sterk.
De arts zei dat als hij niet in goede conditie zou zijn, hij met de ambulance naar ons wettelijk huwelijk gebracht zou worden. Dat gaf ons vertrouwen dat hij erbij zou zijn. Vanwege zijn slechte gezondheid trouwden we niet in september voor de wet maar in mei. Zodat hij erbij kon zijn. Zijn handtekening kon zetten als getuige. En zodat hij toch een deel van ons huwelijk zou zijn.
Om een lang verhaal kort te maken werden we zondagavond overvallen met de mededeling dat hij weer achteruit ging, ondanks dat zijn ontsteking weg was en zijn bloed weer schoon van ontstekingswaarden. Maandag zou een familie gesprek zijn. Wij zouden vanaf een terrasje in het Dolfinarium telefonisch aanwezig zijn. Mijn schoonvader trakteerde ons op een dagje weg. Huurauto geregeld, enz. Diezelfde avond rond 11 uur belde het ziekenhuis met de mededeling dat we niet tot morgen konden wachten en we ook echt moesten komen. We hebben Adeo uit bed geplukt en konden zo in de auto stappen. als we die auto niet hadden gehad, hadden we geen mogelijkheid meer om Dordrecht te komen vanaf huis. Na een emotionele rit van 1,5 uur, kwamen we aan in het ziekenhuis. En hebben we afscheid genomen van mijn schoonvader. Rond 2 uur is hij in slaap gezakt (dankzij rustgevende en pijnstillende medicijnen) en blies hij zijn laatste adem uit. Was een emotioneel, maar goed afscheid.
Met het regelen van de begrafenis, zat Pinksteren ertussen en zou de eerst mogelijke datum 22 mei zijn. Omdat er een termijn is waarbinnen iemand begraven moet zijn, was 23 mei de laatste mogelijkheid.
22 mei is toch doorgegaan. Klein, en met gemengde gevoelens. Maar alsnog hebben we gelachen, en ergens ook wel genoten.
Vanaf 22 mei ben ik mevrouw Vuijk.
De verrassing waar ik in de vorige blog over schreef, kan ik nu ook onthullen!
Het trouwen was de bevestiging van wat Mattheus voor mij betekent. Ik vond het niet makkelijk om mijn naam te veranderen, maar wist dat die moeite een moment-opname was. Daarnaast vind ik het ook een teken van respect naar de man als hoofd van het gezin om toch mijn naam te veranderen. Mattheus dacht dat ik voor Schrijver-Vuijk zou gaan, maar toch voor Vuijk-Schrijver gekozen.
Dit was maar een klein deel van de verrassing, wat ik stiekem ook niet geheim heb kunnen houden voor hem.
Het grootste deel van de verrassing is dat we een extra afspraak bij de gemeente hadden waar ik Mattheus toestemming gaf om Adeo als zijn zoon te erkennen. Omdat hij van een donor was en dus nog niet erkend was kon dat. We hebben het er weleens over gehad dat Mattheus Adeo wilde adopteren enz. Ik heb hem om de tuin geleid door te zeggen dat het een hoop geld kost, veel papierwerk, en advocaten en adoptie enzovoorts. Hij kwam er nog regelmatig op terug. Ik heb me aan mijn verhaal gehouden en gezegd dat dat op zijn tijd wel zou komen. Wetende dat ik de afspraak van de erkenning al had staan.
22 mei, natuurlijk met een Karin-stunt door legitimatie te vergeten die nodig was voor de erkenning, waren we nog te laat om terug te moeten rijden om de erkenning v贸贸r het trouwen te doen. Gelukkig konden we het goedmaken meteen na het trouwen. Bij de erkenning is ook de mogelijkheid om een naam te kiezen. De administratie moet nog verwerkt worden, maar Adeo gaat voortaan ook als Vuijk door het leven.
Tijdens een van de ziekenhuisbezoekjes naar mijn schoonvader heb ik in een 1 op 1 moment hem dit nog kunnen vertellen. Zo trots als een pauw! En hij had moeite om zijn tranen in te slikken toen Mattheus weer binnen kwam. Dus mijn schoonvader wist dat de naam Vuijk via zijn zoon en kleinzoon (laatste van de lijn) toch nog doorgegeven wordt.
Tot licht verdriet van m铆jn vader. Mijn tante gaf de naam Schrijver niet door, mijn oom heeft nooit kinderen gekregen, en mijn zusje gaf haar getrouwde naam door aan haar kinderen. Dus mijn vader was blij dat van deze tak van de familie ik doordat ik BAM werd, t贸ch de Schrijver-naam doorgaf. En nu dus toch Adeo zijn naam naar Vuijk veranderd heb. Hij vindt het jammer, maar is alsnog ape-trots!
Na de erkenning zijn we naar huis gegaan, hebben we gegeten met de gasten. Toen we rustig aan opgeruimd hadden, zijn we rustig aan op weg gegaan om naar Mattheus zijn beste vriend te gaan. Waar we zouden slapen ter voorbereiding van de begrafenis. En of het nog niet dubbel genoeg was, hebben we in plaats van 1,5 uur over de rit te doen ruim 3 uur in de file gestaan. De avond alsnog wel rustig af kunnen sluiten. Met ons hoofd al bij de begrafenis.
De begrafenis was mooi. Mooie verhalen zijn gedeeld, we hebben mooie liederen gezongen. Het was een afscheid die bij mijn schoonvader paste.
Turbulente dagen en weken gehad dus. En naast wat er nog geregeld moet worden rondom de erfenis en huis van mijn schoonvader, begint ook rustig aan het gewone leven weer een beetje terug te komen.
donderdag 31 mei 2018
maandag 26 maart 2018
Het begin
Zowel Mattheus en ik waren na flinke teleurstellingen op gebied van relaties erg sceptisch over een relatie toen Mattheus mij aansprak op een christelijke datingsite.
Ik was zelfs z贸 sceptisch dat ik in 2015 met succes een donor zocht om een bewust alleenstaande moeder te worden. 23 november 2015 werd ik trotse moeder van Adeo.
Toen ik 27 januari 2017 het eerste berichtje kreeg, was dat nadat iemand anders mij benaderd had met nogal een frustrerende afloop. Mijn idee was om het berichtje aan te klikken en te zeggen dat ik inmiddels voorzien was. Maar toch klikte ik zijn profiel aan en reageerde ik op zijn berichtje. Na een aantal lange berichten terug gingen we over naar Whatsapp. We hadden het over films en kwamen snel op een bepaalde actrice. Waarvan een film in de bioscoop draaide. Dus stelde Mattheus voor om naar de bios te gaan. Hij zocht de bioscoop op online en zag dat de film die zondag speelde. Hoe eng ik het ook vond om me open te stellen, was ik zo nieuwsgierig naar hem en overweldigd dat we 2 dagen na het eerste contact onze date naar de bios hadden. Ondanks de angst en onzekerheid door het verleden, moest ik t贸ch toegeven dat die klik er face to face ook meteen was. Dat we eigenlijk meteen allebei het gevoel hadden dat het goed zat.
En hoewel het snel ging, bleef het goed voelen. Zo was 17 maart een emotioneel intieme avond, waar Mattheus op 2 knie毛n ging en mij ten huwelijk vroeg. En zoals het duidelijk is: ik zei ja.
Mensen vonden het snel. Dat is niet gek. Dat vonden wij ook. Maar ondanks alle teleurstelling die we al opgelopen hebben, wisten we dat het goed zit. We wisten wel dat we niet binnen een jaar zouden trouwen. Mede omdat het de vraag was hoe het qua werk met Mattheus zou lopen. Kon hij overgeplaatst worden? En wanneer? En als dat niet het geval was, hoe zou het dan gaan met het vinden van een nieuwe baan? We besloten een datum te prikken. Dat is vrijdag 14 september 2018 geworden. In principe nog flexibel, omdat er nog geen grote dingen vast stonden, maar we wilden ook niet heel veel langer wachten. Ok toegegeven was het meer mijn ongeduld dan die van Mattheus. Ik had ook al heel snel een afspraak bij de bruidsboetiek met mijn beste vriendin en tweede moeder. Ondanks dat ik het al die tijd voor Mattheus wel prima vond alleen, was er toch altijd een stiekeme meisjesdroom om eens zo'n prachtige jurk aan te hebben. Dus die kans pakte ik meteen. Haha.
21 december 2017 hadden we een etentje gepland staan. Die stond al gepland voordat we die middag hoorden dat zijn overplaatsing naar Beverwijk rond was. Hij kon per 1 februari of 1 maart beginnen. In overleg gingen we voor 1 maart zodat er naast zijn werk genoeg tijd was om de verhuizing voor te bereiden. Zowel praktisch als emotioneel.
24 februari was de dag dat hij voor de laatste keer bij zijn kamer in Dordt vandaan ging om bij ons te komen wonen. Nu de verhuizing erop zat, begon ik vast rustig aan wat balletjes op te gooien om de bruiloft te plannen. Nu we nog een 5,5 maand te gaan hebben, zijn er al flink wat vakjes van de checklist afgevinkt. Ik heb best wat verwachtingen moeten laten varen omdat mijn hoge verwachtingen niet bepaald overeen kwamen met onze financi毛le mogelijkheden. Alsnog kost het een hoop. Maar naast dat het soms lastig is, is het ook superleuk om succes te hebben om de goedkope dingen te vinden die toch aan onze wensen voldoet. En hoe dichterbij we komen, hoe concreter alles wordt, hoe leuker ik het vindt!
14 maart zijn we in ondertrouw gegaan. Waar we de datum voor ons wettelijk huwelijk ook hebben vast laten zetten. Vanwege de kosten, stress en de slechte conditie van m'n schoonvader trouwen we 22 mei voor de wet. Het wordt een bescheiden ceremonie van ongeveer een kwartier, maar we willen er toch bij stilstaan. In plaats van een gratis ceremonie hebben we een bescheiden ceremonie, zodat we de gasten kunnen uitnodigen die we willen. Achteraf gaan we met deze mensen lekker lunchen. Picknicken of gewoon relaxt bij ons thuis. Ik heb ook een grote verrassing voor Mattheus op 22 mei, maar dat vertel ik erna pas.
Ik was zelfs z贸 sceptisch dat ik in 2015 met succes een donor zocht om een bewust alleenstaande moeder te worden. 23 november 2015 werd ik trotse moeder van Adeo.
Toen ik 27 januari 2017 het eerste berichtje kreeg, was dat nadat iemand anders mij benaderd had met nogal een frustrerende afloop. Mijn idee was om het berichtje aan te klikken en te zeggen dat ik inmiddels voorzien was. Maar toch klikte ik zijn profiel aan en reageerde ik op zijn berichtje. Na een aantal lange berichten terug gingen we over naar Whatsapp. We hadden het over films en kwamen snel op een bepaalde actrice. Waarvan een film in de bioscoop draaide. Dus stelde Mattheus voor om naar de bios te gaan. Hij zocht de bioscoop op online en zag dat de film die zondag speelde. Hoe eng ik het ook vond om me open te stellen, was ik zo nieuwsgierig naar hem en overweldigd dat we 2 dagen na het eerste contact onze date naar de bios hadden. Ondanks de angst en onzekerheid door het verleden, moest ik t贸ch toegeven dat die klik er face to face ook meteen was. Dat we eigenlijk meteen allebei het gevoel hadden dat het goed zat.
En hoewel het snel ging, bleef het goed voelen. Zo was 17 maart een emotioneel intieme avond, waar Mattheus op 2 knie毛n ging en mij ten huwelijk vroeg. En zoals het duidelijk is: ik zei ja.
Mensen vonden het snel. Dat is niet gek. Dat vonden wij ook. Maar ondanks alle teleurstelling die we al opgelopen hebben, wisten we dat het goed zit. We wisten wel dat we niet binnen een jaar zouden trouwen. Mede omdat het de vraag was hoe het qua werk met Mattheus zou lopen. Kon hij overgeplaatst worden? En wanneer? En als dat niet het geval was, hoe zou het dan gaan met het vinden van een nieuwe baan? We besloten een datum te prikken. Dat is vrijdag 14 september 2018 geworden. In principe nog flexibel, omdat er nog geen grote dingen vast stonden, maar we wilden ook niet heel veel langer wachten. Ok toegegeven was het meer mijn ongeduld dan die van Mattheus. Ik had ook al heel snel een afspraak bij de bruidsboetiek met mijn beste vriendin en tweede moeder. Ondanks dat ik het al die tijd voor Mattheus wel prima vond alleen, was er toch altijd een stiekeme meisjesdroom om eens zo'n prachtige jurk aan te hebben. Dus die kans pakte ik meteen. Haha.
21 december 2017 hadden we een etentje gepland staan. Die stond al gepland voordat we die middag hoorden dat zijn overplaatsing naar Beverwijk rond was. Hij kon per 1 februari of 1 maart beginnen. In overleg gingen we voor 1 maart zodat er naast zijn werk genoeg tijd was om de verhuizing voor te bereiden. Zowel praktisch als emotioneel.
24 februari was de dag dat hij voor de laatste keer bij zijn kamer in Dordt vandaan ging om bij ons te komen wonen. Nu de verhuizing erop zat, begon ik vast rustig aan wat balletjes op te gooien om de bruiloft te plannen. Nu we nog een 5,5 maand te gaan hebben, zijn er al flink wat vakjes van de checklist afgevinkt. Ik heb best wat verwachtingen moeten laten varen omdat mijn hoge verwachtingen niet bepaald overeen kwamen met onze financi毛le mogelijkheden. Alsnog kost het een hoop. Maar naast dat het soms lastig is, is het ook superleuk om succes te hebben om de goedkope dingen te vinden die toch aan onze wensen voldoet. En hoe dichterbij we komen, hoe concreter alles wordt, hoe leuker ik het vindt!
14 maart zijn we in ondertrouw gegaan. Waar we de datum voor ons wettelijk huwelijk ook hebben vast laten zetten. Vanwege de kosten, stress en de slechte conditie van m'n schoonvader trouwen we 22 mei voor de wet. Het wordt een bescheiden ceremonie van ongeveer een kwartier, maar we willen er toch bij stilstaan. In plaats van een gratis ceremonie hebben we een bescheiden ceremonie, zodat we de gasten kunnen uitnodigen die we willen. Achteraf gaan we met deze mensen lekker lunchen. Picknicken of gewoon relaxt bij ons thuis. Ik heb ook een grote verrassing voor Mattheus op 22 mei, maar dat vertel ik erna pas.
Abonneren op:
Reacties (Atom)