Zowel Mattheus en ik waren na flinke teleurstellingen op gebied van relaties erg sceptisch over een relatie toen Mattheus mij aansprak op een christelijke datingsite.
Ik was zelfs zó sceptisch dat ik in 2015 met succes een donor zocht om een bewust alleenstaande moeder te worden. 23 november 2015 werd ik trotse moeder van Adeo.
Toen ik 27 januari 2017 het eerste berichtje kreeg, was dat nadat iemand anders mij benaderd had met nogal een frustrerende afloop. Mijn idee was om het berichtje aan te klikken en te zeggen dat ik inmiddels voorzien was. Maar toch klikte ik zijn profiel aan en reageerde ik op zijn berichtje. Na een aantal lange berichten terug gingen we over naar Whatsapp. We hadden het over films en kwamen snel op een bepaalde actrice. Waarvan een film in de bioscoop draaide. Dus stelde Mattheus voor om naar de bios te gaan. Hij zocht de bioscoop op online en zag dat de film die zondag speelde. Hoe eng ik het ook vond om me open te stellen, was ik zo nieuwsgierig naar hem en overweldigd dat we 2 dagen na het eerste contact onze date naar de bios hadden. Ondanks de angst en onzekerheid door het verleden, moest ik tóch toegeven dat die klik er face to face ook meteen was. Dat we eigenlijk meteen allebei het gevoel hadden dat het goed zat.
En hoewel het snel ging, bleef het goed voelen. Zo was 17 maart een emotioneel intieme avond, waar Mattheus op 2 knieën ging en mij ten huwelijk vroeg. En zoals het duidelijk is: ik zei ja.
Mensen vonden het snel. Dat is niet gek. Dat vonden wij ook. Maar ondanks alle teleurstelling die we al opgelopen hebben, wisten we dat het goed zit. We wisten wel dat we niet binnen een jaar zouden trouwen. Mede omdat het de vraag was hoe het qua werk met Mattheus zou lopen. Kon hij overgeplaatst worden? En wanneer? En als dat niet het geval was, hoe zou het dan gaan met het vinden van een nieuwe baan? We besloten een datum te prikken. Dat is vrijdag 14 september 2018 geworden. In principe nog flexibel, omdat er nog geen grote dingen vast stonden, maar we wilden ook niet heel veel langer wachten. Ok toegegeven was het meer mijn ongeduld dan die van Mattheus. Ik had ook al heel snel een afspraak bij de bruidsboetiek met mijn beste vriendin en tweede moeder. Ondanks dat ik het al die tijd voor Mattheus wel prima vond alleen, was er toch altijd een stiekeme meisjesdroom om eens zo'n prachtige jurk aan te hebben. Dus die kans pakte ik meteen. Haha.
21 december 2017 hadden we een etentje gepland staan. Die stond al gepland voordat we die middag hoorden dat zijn overplaatsing naar Beverwijk rond was. Hij kon per 1 februari of 1 maart beginnen. In overleg gingen we voor 1 maart zodat er naast zijn werk genoeg tijd was om de verhuizing voor te bereiden. Zowel praktisch als emotioneel.
24 februari was de dag dat hij voor de laatste keer bij zijn kamer in Dordt vandaan ging om bij ons te komen wonen. Nu de verhuizing erop zat, begon ik vast rustig aan wat balletjes op te gooien om de bruiloft te plannen. Nu we nog een 5,5 maand te gaan hebben, zijn er al flink wat vakjes van de checklist afgevinkt. Ik heb best wat verwachtingen moeten laten varen omdat mijn hoge verwachtingen niet bepaald overeen kwamen met onze financiële mogelijkheden. Alsnog kost het een hoop. Maar naast dat het soms lastig is, is het ook superleuk om succes te hebben om de goedkope dingen te vinden die toch aan onze wensen voldoet. En hoe dichterbij we komen, hoe concreter alles wordt, hoe leuker ik het vindt!
14 maart zijn we in ondertrouw gegaan. Waar we de datum voor ons wettelijk huwelijk ook hebben vast laten zetten. Vanwege de kosten, stress en de slechte conditie van m'n schoonvader trouwen we 22 mei voor de wet. Het wordt een bescheiden ceremonie van ongeveer een kwartier, maar we willen er toch bij stilstaan. In plaats van een gratis ceremonie hebben we een bescheiden ceremonie, zodat we de gasten kunnen uitnodigen die we willen. Achteraf gaan we met deze mensen lekker lunchen. Picknicken of gewoon relaxt bij ons thuis. Ik heb ook een grote verrassing voor Mattheus op 22 mei, maar dat vertel ik erna pas.
