Eerst het slechte nieuws: In februari is Mattheus bij ons ingetrokken. Nee, dat is niet het slechte nieuws. 😜 Sinds half februari ging mijn schoonvader het ziekenhuis in vanwege een longontsteking met vocht achter zijn longen. Hij werd na een korte periode ontslagen, en opnieuw opgenomen. Uiteindelijk is hij sinds februari 5 keer opgenomen geweest in het ziekenhuis. Elke keer na een paar dagen ontslag uit het ziekenhuis. Erg intensief en zorgelijk. Hij ontwikkelde in deze tijd bloedvergiftiging door de longontsteking. Hij had ook een ziekte in zijn beenmerg, reuma en had een pacemaker. Dus zijn gezondheid was al niet heel sterk.
De arts zei dat als hij niet in goede conditie zou zijn, hij met de ambulance naar ons wettelijk huwelijk gebracht zou worden. Dat gaf ons vertrouwen dat hij erbij zou zijn. Vanwege zijn slechte gezondheid trouwden we niet in september voor de wet maar in mei. Zodat hij erbij kon zijn. Zijn handtekening kon zetten als getuige. En zodat hij toch een deel van ons huwelijk zou zijn.
Om een lang verhaal kort te maken werden we zondagavond overvallen met de mededeling dat hij weer achteruit ging, ondanks dat zijn ontsteking weg was en zijn bloed weer schoon van ontstekingswaarden. Maandag zou een familie gesprek zijn. Wij zouden vanaf een terrasje in het Dolfinarium telefonisch aanwezig zijn. Mijn schoonvader trakteerde ons op een dagje weg. Huurauto geregeld, enz. Diezelfde avond rond 11 uur belde het ziekenhuis met de mededeling dat we niet tot morgen konden wachten en we ook echt moesten komen. We hebben Adeo uit bed geplukt en konden zo in de auto stappen. als we die auto niet hadden gehad, hadden we geen mogelijkheid meer om Dordrecht te komen vanaf huis. Na een emotionele rit van 1,5 uur, kwamen we aan in het ziekenhuis. En hebben we afscheid genomen van mijn schoonvader. Rond 2 uur is hij in slaap gezakt (dankzij rustgevende en pijnstillende medicijnen) en blies hij zijn laatste adem uit. Was een emotioneel, maar goed afscheid.
Met het regelen van de begrafenis, zat Pinksteren ertussen en zou de eerst mogelijke datum 22 mei zijn. Omdat er een termijn is waarbinnen iemand begraven moet zijn, was 23 mei de laatste mogelijkheid.
22 mei is toch doorgegaan. Klein, en met gemengde gevoelens. Maar alsnog hebben we gelachen, en ergens ook wel genoten.
Vanaf 22 mei ben ik mevrouw Vuijk.
De verrassing waar ik in de vorige blog over schreef, kan ik nu ook onthullen!
Het trouwen was de bevestiging van wat Mattheus voor mij betekent. Ik vond het niet makkelijk om mijn naam te veranderen, maar wist dat die moeite een moment-opname was. Daarnaast vind ik het ook een teken van respect naar de man als hoofd van het gezin om toch mijn naam te veranderen. Mattheus dacht dat ik voor Schrijver-Vuijk zou gaan, maar toch voor Vuijk-Schrijver gekozen.
Dit was maar een klein deel van de verrassing, wat ik stiekem ook niet geheim heb kunnen houden voor hem.
Het grootste deel van de verrassing is dat we een extra afspraak bij de gemeente hadden waar ik Mattheus toestemming gaf om Adeo als zijn zoon te erkennen. Omdat hij van een donor was en dus nog niet erkend was kon dat. We hebben het er weleens over gehad dat Mattheus Adeo wilde adopteren enz. Ik heb hem om de tuin geleid door te zeggen dat het een hoop geld kost, veel papierwerk, en advocaten en adoptie enzovoorts. Hij kwam er nog regelmatig op terug. Ik heb me aan mijn verhaal gehouden en gezegd dat dat op zijn tijd wel zou komen. Wetende dat ik de afspraak van de erkenning al had staan.
22 mei, natuurlijk met een Karin-stunt door legitimatie te vergeten die nodig was voor de erkenning, waren we nog te laat om terug te moeten rijden om de erkenning vóór het trouwen te doen. Gelukkig konden we het goedmaken meteen na het trouwen. Bij de erkenning is ook de mogelijkheid om een naam te kiezen. De administratie moet nog verwerkt worden, maar Adeo gaat voortaan ook als Vuijk door het leven.
Tijdens een van de ziekenhuisbezoekjes naar mijn schoonvader heb ik in een 1 op 1 moment hem dit nog kunnen vertellen. Zo trots als een pauw! En hij had moeite om zijn tranen in te slikken toen Mattheus weer binnen kwam. Dus mijn schoonvader wist dat de naam Vuijk via zijn zoon en kleinzoon (laatste van de lijn) toch nog doorgegeven wordt.
Tot licht verdriet van mÃjn vader. Mijn tante gaf de naam Schrijver niet door, mijn oom heeft nooit kinderen gekregen, en mijn zusje gaf haar getrouwde naam door aan haar kinderen. Dus mijn vader was blij dat van deze tak van de familie ik doordat ik BAM werd, tóch de Schrijver-naam doorgaf. En nu dus toch Adeo zijn naam naar Vuijk veranderd heb. Hij vindt het jammer, maar is alsnog ape-trots!
Na de erkenning zijn we naar huis gegaan, hebben we gegeten met de gasten. Toen we rustig aan opgeruimd hadden, zijn we rustig aan op weg gegaan om naar Mattheus zijn beste vriend te gaan. Waar we zouden slapen ter voorbereiding van de begrafenis. En of het nog niet dubbel genoeg was, hebben we in plaats van 1,5 uur over de rit te doen ruim 3 uur in de file gestaan. De avond alsnog wel rustig af kunnen sluiten. Met ons hoofd al bij de begrafenis.
De begrafenis was mooi. Mooie verhalen zijn gedeeld, we hebben mooie liederen gezongen. Het was een afscheid die bij mijn schoonvader paste.
Turbulente dagen en weken gehad dus. En naast wat er nog geregeld moet worden rondom de erfenis en huis van mijn schoonvader, begint ook rustig aan het gewone leven weer een beetje terug te komen.
